Οι εκλογές για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ τάραξαν τα λιμνάζοντα νερά της πολιτικής ζωής. Η προσέλευση των πολιτών ήταν πρωτοφανής. Υπερέβη τους κομματικούς και προσωπικούς μηχανισμούς. Το μήνυμα που εκπέμπει είναι, ότι ο κεντροαριστερός κόσμος αναζητά τη δική του αυθεντική πολιτική έκφραση.
Το μετεκλογικό σκηνικό που είχε στηθεί μετά το 2019 αποδεικνύεται πως δεν είναι στατικό. Η κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη αν και παραμένει ισχυρή, δεν είναι αμετάβλητη. Η κυβερνητική φθορά είναι ήδη εμφανής. Η μεταρρυθμιστική ολιγωρία, είναι εύλογο να οδηγήσει στη στασιμότητα. Και το σημαντικότερο να ελαχιστοποιεί τις προοπτικές επιτυχίας της συντηρητικής παράταξης.
Από την άλλη στον πολιτικό ανταγωνισμό φαίνεται πλέον καθαρά, πως ο ΣΥΡΙΖΑ κατέχει μία θέση, αυτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στην οποία ουδόλως μπορεί να ανταποκριθεί. Η δημοσκοπική του καθίζηση δεν είναι τυχαία. Η αδυναμία του να κάνει πράξη την πολυδιακηρυγμένη μετεξέλιξή του, οφείλεται στο ότι παραμένει δέσμιος ιδεοληπτικών εμμονών, παρωχημένων αντιλήψεων. Και πρωτίστως δεν μπορεί να αποδεσμευθεί από τη μήτρα του λαϊκισμού μέσα απ’ την οποία ξεπήδησε.
Η διττή αυτή πραγματικότητα, ενέχει τις προϋποθέσεις για την επάνοδο της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης. Τη δυνατότητα αυτή επιβεβαιώνουν οι υπόγειες διεργασίες που συντελούνται στο εκλογικό σώμα. Οι κεντροαριστεροί πολίτες οι οποίοι έμειναν σταθεροί στο ΚΙΝΑΛ, αλλά και εκείνοι που για διαφορετικούς λόγους έδωσαν την ψήφο τους στον Κυριάκο Μητσοτάκη και στον Αλέξη Τσίπρα, σήμερα επανεξετάζουν τις επιλογές τους.
Έτσι βλέπουμε να επανασυγκολείται ένα νέο διακριτό και πολυδύναμο ρεύμα στον προοδευτικό χώρο. Ουσιαστικά πρόκειται για μια πραγματική ανασύνθεση μετά το διαμελισμό που υπέστη το ΠΑΣΟΚ από τους ιδεολογικούς και υπαρξιακούς του αντιπάλους. Το εγχείρημα τους να το διαλύσουν αποδείχθηκε ατελέσφορο. Δεν ήταν μόνο άηθες και κυνικό αλλά εντέλει και απολιτικό. Και αυτό γιατί αγνοούσαν το ουσιώδες: Οι αξίες και οι αρχές του έχουν ρίξει βαθιά την άγκυρά τους στο κοινωνικό σώμα. Η προσπάθεια τους να το ταυτίσουν με τη χρεωκοπία ήταν κάτι παραπάνω από αυθαίρετη και ανιστόρητη. Και το χειρότερο υπέκρυπτε τις ανομολόγητες επιδιώξεις ενός ετερόκλητου συνασπισμού δυνάμεων που διαπνέοντας ένα βαθύ συντηρητισμό και έναν άκρατο λαϊκισμό.
Οι πολίτες που προσήλθαν στις κάλπες, και κυρίως οι 270.000 ψηφοφόροι της πρώτης Κυριακής, έδειξαν την ακλόνητη εμπιστοσύνη τους στις προοδευτικές πολιτικές τις οποίες ενσαρκώνει και πρεσβεύει διαχρονικά το
ΠΑΣΟΚ. Με το ισχυρό αυτό όπλο ανοίγει μια νέα σελίδα στον τόπο. Η επιστροφή στην κανονικότητα, είναι συνυφασμένη με τη δυναμική επάνοδό του στην πολιτική ζωή. Με το βλέμμα στραμμένο στις τωρινές ανάγκες και απαιτήσεις της χώρας και της κοινωνίας, της οικονομίας και της ανάπτυξης διευρύνει την εμβέλεια της απήχησης και της αποδοχής του.
Με μια σύγχρονη στρατηγική για την Κεντροαριστερά και τη Σοσιαλδημοκρατία, ανακτά το δικό του ζωτικό χώρο οδηγώντας τους αντιπάλους του σε μια κατάσταση πολιτικής ασφυξίας.
Η επιτυχία του Νίκου Ανδρουλάκη είναι πολυσήμαντη. Δεν είναι μόνο νέος και άφθαρτος. Έχει τη μεγάλη ευκαιρία να ανταποκριθεί στις προσδοκίες και να αποδειχθεί ηγέτης για τη θεμελίωση και διασφάλιση σχέσης εμπιστοσύνης με τις ευρύτερες δυνάμεις της ελληνικής κεντροαριστεράς. Η σωστή διαχείριση της επιτυχίας του, θα εδραιώσει νέους πολιτικούς συσχετισμούς, αναβαπτίζοντας το ΠΑΣΟΚ.
- Ιατρού Χειρουργού Μαιευτήρα Γυναικολόγου Διδάκτωρ Ιατρικής Πανεπιστημίου Αθήνας Πρώην Βουλευτού ΠΑΣΟΚ
