Είναι από εκείνα που όταν τα βλέπεις , σε κάνουν να αναφωνήσεις «δεν υπάρχει σωτηρία».
Εποχούμενος δικύκλου, οδηγώντας με το ένα χέρι και κρατώντας με το άλλο …δίμετρο κοντάρι με την ελληνική σημαία «εμπλουτισμένη» με θρησκευτικά σύμβολα , ανεβαίνει με ορμή το πεζοδρόμιο της Αγ. Γεωργίου , μπροστά από την είσοδο του 3ου Γυμνασίου Κορυδαλλού.
Πάνω στο μηχανάκι έχει και …σκάλα .Την οποία αμέσως τοποθετεί στην πύλη του σχολείου . Σκαρφαλώνει σ΄αυτήν και αρχίζει να φωνάζει στους μαθητές που έχουν εκείνη την στιγμή διάλειμμα « Χριστός Ανέστη». Κουνώντας με γρήγορες κινήσεις πέρα -δώθε τη σημαία, κινδυνεύοντας ακόμη και να πέσει.
Αντιλαμβάνεται ο καθένας τι έγινε από πλευράς …καζούρας των μαθητών .
Πέραν της γραφικότητας που έχει όμως το συγκεκριμένο περιστατικό , εμείς θέλουμε να αναδείξουμε και να επισημαίνουμε μια άλλη πτυχή , πολύ σοβαρή.
Το πόσο εύκολα , ο οποιοσδήποτε , «ευφορούμενος» είτε από «οράματα», είτε από κάποια πάθηση είτε από οργή , να προσεγγίσει τους μαθητές κάποιου σχολείου εν ώρα λειτουργίας και να πράξει οτιδήποτε .
Βεβαίως δεν μπορεί να υπάρχει ένας αστυνομικός ή ένα περιπολικό , έξω από κάθε σχολείο .
Γι αυτό και η απάντηση δεν είναι εύκολη για όποιος δεν θέλει να λαικίσει.
Αυτό όμως δεν απαλλάσσει τις Αρχές, όπως την ΕΛΑΣ , είτε τη Δημοτική Αστυνομία , από τις υποχρεώσεις τους , αυξάνοντας τις περιπολίες πέριξ αυτών, τις υποδομές ασφαλείας κλπ.
Αλλά και οι αρμόδιοι των σχολικών κοινοτήτων , να είναι πάντα σε εγρήγορση ,να ενημερώνουν τις Αρχές ακόμη για το πιο- κατά την άποψη τους- «γελοίο» περιστατικό. Όπως επίσης και οι πολίτες .
